((خشبختی)) ، ((پولداری)) ، ((عشق)) ، ((دانایی)) ، ((صبر)) ، ((غم)) ، ((ترس)) و ....

هر کدام به روش خود می زیستند تا اینکه یک روز ....

((دانایی)) به همه گفت :

باید هر چه زودتر این جزیره را ترک کنیم زیرا به زودی این جزیره را آب خواهد گرفت و اگر بمانیم غرق می شویم .

تمام احساس ها با دستپاچگی قایق های خود را از انباره ایشان بیرون آوردند و تعمیر کردند و بعد از عایق کاری و اصلاح پاروها آنها را به آب انداختند و منتظر روز حادثه شدند

روز حادثه که رسید همه چیز از یک طوفان بزرگ شروع شد و هوا به اندازه ای خراب شد که همه سوار قایق ها شدند و پارو زنان جزیره را ترک کردند .

در این میان (( عشق)) هم سوار بر قایقش بود ......

اما به هنگام دور شدن از جزیره متوجه  حیوانات جزیره شد که همگی به کنار ساحل آمده بودند و ((وحشت)) نگه داشته بودند و نمی گذاشتند که او سوار بر قایقش شود ((عشق)) سریعٲ برگشت و قایقش را به همه حیوان ها ، و ((وحشت)) را که زندانی شده توسط آنها بود سپرد آنها همگی سوار شدند و دیگر جایی برای ((عشق)) نبود .

قایق رفت و ((عشق)) تنها در جزیره ماند

جزیره لحظه به لحظه بیشتر زیر آب می رفت و ((عشق)) تا زیر گردن در آب فرو رفته بود  او نمی ترسیده زیرا ((ترس)) جزیره را ترک کرده بود .

 اما نیاز به کمک داشت فریاد زد و از همه احساسها کمک خواست اول کسی جوابش را نداد .

در همان نزدیکی ها قایق دوستش ((پولداری)) را دید و گفت ((پولداری)) عزیز  به من کمک می کنی ؟

((پولداری)) گفت :

متاسفم قایق من پر از پول و ششم طلاست و جای خالی ندارم .

((عشق)) روبه سوی قایق ((غرور)) کرد و گفت :

مرا نجات می دهی ؟

((غرور)) پاسخ داد : هرگز  _ تو خیسی مرا خیس می کنی

((عشق)) روبه سوی ((غم)) کرد گفت :

ای ((غم)) عزیز مرا نجات بده اما ((غم)) گفت :

من متاسفم ((عشق)) عزیز _ من آنقدر غمگین که یکی باید بیاید مرا نجات دهد

در این میان ((خوشگذرانی)) و ((بیکاری)) از کنار ((عشق)) گذشتند .

ولی عشق هرگز از آنها کمک نخواست از دور ((شهوت)) را دید به او گفت :

((شهوت)) عزیز مرا نجات می دهی ؟

((شهوت)) پاسخ داد : هرگز برو به درک من سالها منتظر این لحظه بودم که بمیری حالا بیام نجاتت بدم .

((عشق)) که نمی توانست ((نا امید)) باشد رو به سوی خدا کرد و گفت :

خدایا منو نجات بده ...........

ناگهان صدایی از دور به گوش می رسید که فریاد می زد:

نگران نباش من دارم به کمکت میام .

 ((عشق)) آنقدر آب خورده بود که دیگر نمی توانست خودش را روی آب نگه دارد و بیهوش شد.

پس از به هوش آمدن با تعجب خودش را در قایق ((دانایی)) یافت آفتاب در حال طلوع مجدد بود و دریا آرام تر ازهمیشه بود

 جزیره داشت آرام آرام از زیر هجوم آب بیرون می آمد زیرا امتحان نیت قلبی احساسها

دیگر به پایان رسیده بود

((عشق)) برخاست و به ((دانایی)) سلام کرد و از او تشکر نمود .

((دانایی)) پاسخ سلامش را داد و گفت :

 من (شجاعتش)) را نداشتم  که به سمت تو بیایم ((شجاعت))  هم که قایقش از من دور بود نمی توانست برای نجات تو راهی پیدا کند .

پس میبینی هیچکدام از ما تو را نجات ندادیم !!!!!!

یهنی اتحاد لازم را بدون تو نداشتیم تو حکم فرمانده بقیه احساسها را داری .

((عشق)) با تعجب گفت !!!!! ؟؟؟؟؟؟ .

پس اون صدای کی بود که به من گفت برای نجاتم آمده ؟؟؟

((دانایی)) گفت او ((زمان)) بود :

((عشق)) با تعجب گفت زمان !!!!! ؟؟؟؟؟؟ .

((دانایی)) لبخند زد و گفت :

 بله ((زمان)) چون این فقط ((زمان)) است که لیاقتش را دارد تا بفهمد که ((عشق)) چقدر بزرگ است ...........